ARCHITEKTURA METODOLOGICZNA NAUK O BEZPIECZEŃSTWIE

Książka jest w polskiej literaturze jedną z pierwszych prób całościowego uporządkowania tego, jak dyscyplina bada rzeczywistość zagrożeń bezpieczeństwa podmiotów. Autor wychodzi od pytań fundamentalnych: jakie są granice poznania w naukach o bezpieczeństwie, jakie funkcje pełnią metody badawcze, jak łączyć perspektywę teoretyczną z praktyką instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo? Monografia łączy refleksję filozoficzną nad nauką z bardzo konkretną "inżynierią badań": od rozróżnienia poziomów teorii, metod, technik i narzędzi, przez propozycję autorskiej klasyfikacji metod, aż po modele projektowania badań adekwatnych do złożoności współczesnych zagrożeń (od terroryzmu po bezpieczeństwo cyfrowe i klimatyczne). Szczególne miejsce zajmują tu problemy interdyscyplinarności i transdyscyplinarności - pokazane nie jako modne hasła, lecz jako konieczność epistemologiczna w obliczu rosnącej złożoności pola bezpieczeństwa.

Monografia adresowana jest do badaczy, doktorantów i studentów nauk o bezpieczeństwie oraz pokrewnych dyscyplin (politologia i administracja, prawo, socjologia, stosunki międzynarodowe), a także do praktyków odpowiedzialnych za projektowanie i ewaluację polityk bezpieczeństwa. Może pełnić funkcję przewodnika po "kuchni" badań - od formułowania problemu i hipotez, poprzez dobór metod i strategii badawczych, aż po krytyczną interpretację wyników i ich zastosowanie w praktyce. To propozycja dla tych, którzy chcą widzieć nauki o bezpieczeństwie nie tylko jako zbiór tematów, ale jako spójny, refleksyjny system poznawczy, zdolny do uczenia się, korygowania własnych założeń i tworzenia rzeczywiście użytecznej wiedzy o bezpieczeństwie.